Terug naar startpagina Zeilen

De verkoop van de Marisha vanaf 2008 tot heden


Zeilen2008-2

Zeilen 2008,

Het besluit om de Marisha naar Nederland te halen was feitelijk al eind 2007 genomen. De forse jaarlijkse verhogingen van het liggeld en de steeds toenemende frustraties met de Kroaten in Biograd, waarbij we het gevoel hadden telkens belazerd te worden waren daar voornamelijk debet aan. Per 1 januari waren we verhuisd naar Gouda en hadden net de boel een beetje op orde toen ik begin 2008 opnieuw een nota thuiskreeg van de jachthaven in Biograd met weer 15% verhoging van de liggelden. Toen was de maat vol en besloot ik het schip zo snel mogelijk naar Nederland tte halen. Het was duidelijk een besluit op emotionele gronden.... De focus was nu om het schip vóór het nieuwe seizoen daar weg te krijgen. Ik mailde een opzegging naar Biograd dat ik per eind maart mijn ligplaats opzegde. Met vrienden werd overlegd. Mijn zeilvriend Ad werkte toen nog en kon in die periode geen vakantie krijgen en uiteindelijk wilde John wel met me mee gaan. Hij had nog een heleboel overwerkdagen staan en wilde me wel helpen.

Een week later belde hij me of zijn zeilvriend Patrick mee kon varen, die was werkeloos en had dus tijd. Er werd een plan gesmeed, waarbij Trudy met het vliegtuig en ik met John en Patric met de auto zouden reizen. Het schip zou dan door ons naar Isola in Slovenië worden gevaren, waar de mast er af zou worden gehaald en vervolgens met van de Wetering over de weg naar Nederland zou worden vervoerd. De auto hadden we nodig om vervoer te hebben van Biograd naar Isola (Trudy) èn om vanuit Isola weer naar het vliegveld te kunnen reizen. Met de auto moesten we verder natuurlijk de noodzakelijke spullen vanuit Nederland naar het vertrekpunt Biograd vervoeren. Ik had daarop nog een lang telefonisch contact  met John voor de finesses, rekening houdend met voldoende dagen speling voor mogelijke situaties met storm en mist, etc. Ik boekte na dat telefoontje de vliegtickets voor Trudy en betaalde via Internet. Het weekend daarna ging ik naar Oost-Soeburg om de route door te spreken met John en Patrick.

Daar waren ook de vrouw van Patrick en Riëtte bij aanwezig. Na het eten toen het vaarplan duidelijk werd, kwamen echter de problemen.

De tocht was gepland rond Pasen 2004 en de vrouw van Patrick stond er op dat Patrick met Pasen thuis zou zijn. Dat was tot nu toe echter nooit ter sprake gekomen. Dat betekende dat als we in Isola terug zouden zijn Patric en John direct terug wilden rijden en dat Trudy in Ljubliana 2 dagen op het vliegveld zou moeten blijven bivakeren voor haar terugvlucht en dat terwijl de vlucht al geboekt en betaald was....... Er bleek geen oplossing mogelijk en teleurgesteld en kwaad reed ik daarop terug naar huis. Mijn stemming escaleerde naar mate ik dichter bij huis kwam en na overleg met Trudy belde ik John de volgende dag terug met de mededeling dat de reis niet doorging..... en dat ik er verder vanaf zag. Vervolgens heeft Trudy met Allard gepraat en die besloot ons te helpen, onder de voorwaarde dat hij weinig tijd had en binnen 5 dagen weer terug moest naar Nederland i.v.m. een voor hem belangrijke cursus. Opnieuw werd een vlucht geboekt, nu voor Allard.

Wij zouden dan met de hondjes en de bagage met de auto reizen.

Zo gezegd zo gedaan. Wij vertrokken daarop snel naar Biograd om de Marisha alvast vaarklaar te maken voor de tocht. Enkele dagen later reden we vanuit Biograd naar de luchthaven van Ljubliana en haalden daar Allard op. Nadat de Marisha gereed lag voor de tocht kregen we via het havenkantoor de waarschuwing dat er storm op komst was..... We besloten toen toch maar te vertrekken als gevolg van ons strakke tijdschema. Feitelijk een slecht besluit, als je weet dat er storm komt met windkracht 9 en meer.... Trudy zou met de auto naar Pula rijden en ons volgens plan daar opwachten.

.

De trip was heftig. Het eerste deel ging nog, al nam de wind gedurende de tocht al flink toe. Het plan was om die nacht door te varen naar Pula, maar in de buurt van het eiland Silba was de wind al toegenomen tot een storm (bft 9) , waardoor we besloten om daar te schuilen in een werkhaven aan de oostkust.

Het ging die nacht enorm te keer. We lagen aan lagerwal, daar de beste plek werd ingenomen door een Duits schip even verderop. Bovendien werd het die nacht erg koud en de Marisha had helaas geen verwarming èn we hadden in die werkhaven bovendien geen electra. Dus, afzien!!!

We zijn toen snel onze slaapzak ingekropen maar sliepen slecht door het lawaai van de storm en het piepen en schuren van de fenders.

De volgende dag in schemering weer vroeg vertrokken. De wind was wat afgenomen, maar buiten de werkhaven spookte het nog enorm.

Eerst voeren we nog in de beschutting van Silba maar kregen daarna de volle laag toen we tegen de wind in naar volle zee moesten motoren. Alles verder ging goed en naar mate we Pula die dag naderde nam de wind langzaam af.  Bij Pula besloten we de zuidelijke haven, de Marina Veruda, aan te lopen en meldde dit via de mobiel aan Trudy, die in een hotelletje in Pula had overnacht. Tegen het eind van de middag arriveerden we in de Marina Veruda waar Trudy al stond te wachten op de kant. Trudy kwam aan boord en de marina bleek een leuke gezellige haven te zijn. Na aanleggen zijn we in de buurt eerst wat wezen eten. Trudy bleef die nacht bij ons aan boord. Die nacht heeft het in Pula gevroren en de steigers waren spiegelglad!! De volgende dag zijn we weer vroeg vertrokken. Trudy reed direct door naar Umag, op de grens van Kroatië en Slovenië.


Voor fotos 2008 , zie ook de volgende pagina

loketten vlak naast elkaar waar de diverse stempels werden gezet en natuurlijk betaald moest worden. Tegen de avond begon het weer flink te waaien en te regenen. We zijn wezen eten in een restaurant vlak bij de haven waar een Zigeuner-bruiloft aan de gang bleek. Het eten was er lekker.

De volgende morgen was het weer opgeklaard en vertrokken we met zon. De trip naar Isola was kort. Trudy belde onderweg nog dat ze gehoord had bij het havenkantoor van de marina in Isola, dat het inklaren in Isola niet mogelijk was daar de douane er niet zou zijn. We moesten nu in Koper inklaren. Wij waren toen al ver voorbij Koper en wilden niet meer teruggaan. Uiteindelijk kon het inklaren toch gewoon in Isola gebeuren en dat ging opnieuw soepel. Al zou je dat bij het binnenkomen in de EU toch anders verwachten. Hierna vertrokken we naar de marina waar inmiddels al een plek was vrijgemaakt en waar we konden aanleggen. Trudy stond ons weer op te wachten. Het bleek een grote haven, maar even duur als alle Kroatische havens die we gewend waren.

Tegen het eind van de volgende dag arriveerden we in Umag, Het uitklaren kon de volgende dag bij de douane bij de ingang van de haven gebeuren. Het waren twee

- Zeilen 2008 (vervolg)

- Zeilen 2009 tot heden

- Fotocollages Nederland

- Terug naar Webpagina Zeilen